گروه خبري پاتوق

 عصر ارتباطات....روزگار اوج فناوری الکترونیکی......از بین رفتن فاصله ها....شتاب نوری پیشرفت علم.....!

فکر کنم همتون تا حالا از این جور جمله ها زیاد شنیدید...

تعجبی هم نداره تو دورانی که عمل جراحی در یک اتاق عمل با کمک چند پزشک از جاهای مختلف دنیا انجام می شه واقعا تعجبی هم نداره...

یکی از ساده ترین و پیش و پا افتاده ترین ابزاری که باعث کم شدن فاصله  علمی  و تکنولوژیکی کشور ها از هم می شه استفاده از وسایل سخت افزاری بروز و نوینه که ما........

می خوام یه مثال عینی و بارز اما کوچولو بزنم :

تو یه جایی مثه محیط دانشگاهی استفاده از فناوری اینترنت و وصل بودن به این شبکه جهانی ..تو این دوره از نون شب هم واجب تره و لی در عمل .....

تو دانشکده ادبیات به عنوان نمونه ..

-  این فناوری چطور به کار گرفته شده؟؟!

-  چقدربرای دسترسی به منابع و اخبار علمی روز دنیا به دانشجویان کمک می کنه ؟؟!

-  اصلا دانشجویان در محیط دانشکده چقدردسترسی به اینترنت دارند ؟؟

-  ایا امکانات به اندازه ایی هست که هر دانشجو هر وقت نیاز داشت با مراجعه به مرکز اینترنت بتونه نیازشو بر طرف کنه ؟؟!

قضاوت رو می زاریم به عهده شما و مسئولین مربوطه........

وارد نمازخانه شدم از دو پله ایی که روبرویم بود پایین رفتم کفشهایم را در اوردم و به دست گرفتم چند قدمی روی شیی که به ظاهر موکت نام داشت راه رفتم و کفشهایم را درون قفسه گذاشتم ناگهان اقایی از اتاق روبرو بیرون امد و گفت : بی زحمت کفشهایتان را از روی موکت بر دارید ! گفتم : کفشهای من نیست ! ان اقا گفت : نگاه کن تو رو خدا بارهاست که تذکر داده ایم که کفشهایتان را داخل این قفسه ها بگذارید ولی کو گوش شنوا...

به سوی دو جفت کفشی رفتم که روی موکت بودند انها را برداشتم و داخل قفسه گذاشتم و گفتم : خودتان را ناراحت نکنید حتما عجله داشته اند که نمازشان را اول وقت بخوانند....ان شخص سری تکان داد و رفت داخل اتاق و من هم وارد نمازخانه شدم !

اولین چیزی که توجه مرا به خودش جلب کرد صدای همهمه ایی بود که از ان طرف پرده ایی که نماز خانه را به دو قسمت تقسیم می کرد به گوش

می رسید ، رفتم و کنار یکی از کسانی که در گوشه ایی از نمازخانه نشسته بود ، نشستم . باز توجه ام به پرده  و ولوله ایی که ان طرف ان پرده  بر پا بود جلب شد کسی که کنارم نشسته بود گفت : می بینی ....انگار نه انگار که اینجا نمازخانه است.....انقدر سر و صدا زیاد است که نمی شود نماز خواند....فقط وقتی می شود نماز خواند که امام جماعت بیاید....و بعد از

تمام شدن نماز جماعت دیگر تا وقت نماز مغرب سخت می شود اینجا .....

صحبتهایش که به اینجا رسید حرفش را قطع کردم و گفتم : نه این طور هم نیست ، تعدادی افراد بی ملاحظه باعث این سر و صدا می شوند وگر نه اکثریت خانمها هم می فهمند که کجا هستند و لااقل به احترام دوستانشان که دارند نماز می خوانند سکوت می کنند تازه تعداد خانمها لااقل دو برابر اقایان است و اگر هر کدام یک کلمه صحبت کنند طبیعی است که اینچنین سر و صدایی ایجاد می شود حرفهایم که به اینجا رسید به من گفت :

اقا از زیارتتان خوشحال شدم و بلند شد و رفت....  ( به گمانم حرفهایم برایش قانع کننده  نبود...! )

نگاهی به ساعتم انداختم ( وقت زیادی تا تشکیل کلاسم نمانده بود ).....

 بلند شدم..... نگاهی به ان پرده انداختم......

 و شروع کردم به نماز خواندن......